Nie zabierajmy dzieciom dzieciństwa

Prawdę mówiąc, myślałam że burza z sześciolatkami w szkole, już się skończyła i temat jest zamknięty. Okazuje się, że nie. Nadal można usłyszeć, że obowiązek szkolny sześciolatków to zabieranie dzieciom dzieciństwa.

Nie mogę tego słuchać. Nie za bardzo też umiem na ten temat dyskutować. Uważam po prostu, że to stwierdzenie jest z zasady głupie. Nie chcę nikogo obrazić, więc wolę się przymknąć.

Moje doświadczenia są inne. Ja nie mogłam doczekać się pójścia do szkoły. Niestety szkoła mnie rozczarowała. Nic się nie zmieniło. Podobnie jak w przedszkolu przez pierwsze lata nauki nie musiałam się wysilać. Dopiero, jako osoba już starsza zobaczyłam, że była inna alternatywa. Mogłam pójść do szkoły jako sześciolatka. Niby, co to zmienia? Dużo. Nie ćwiczony umysł się rozleniwia. Dlatego dla mnie większym zagrożeniem jest przetrzymanie dziecka w przedszkolu, niż wysłanie za wcześnie do szkoły.

Już teraz, jak patrzę na Franka to zastanawiam się, o co tyle szumu. Wiadomo, że to jeszcze za wcześnie by wyrokować, ale mały jest taki ciekawski, z zajęć na zajęcia na Zakrzowskiej 29 widzę postępy w jego zachowaniu, że nie wyobrażam sobie aby w wieku 6 lat nie był gotowy do pójścia do szkoły. A to przecież za ponad 4 lata. Szmat czasu. Wszystko w tym czasie może się wydarzyć, a ile mały może się nauczyć?

Zdaję sobie sprawę, że szkoła to obowiązki. Raczej powinnam napisać, nowe obowiązki. No i co z tego? Pierwsza klasa to przecież nie Oxford, nie uczą w niej fizyki kwantowej. Gorzej, że są to też nowe obowiązki dla rodziców. I tu pojawia się problem. Rodzice chcą je odsunąć, jak najdalej, na jak najdłużej.

Zdaję sobie też sprawę, że o rok wcześniej pojawia się problem całodziennej opieki nad dzieckiem. W przedszkolu mamy zapewnioną opiekę przynajmniej do godziny 16.00, 17.00.

Pomijając wszystko, argumenty za i przeciw obowiązkowi szkolnemu w wieku sześciu lat, o których rozpisywano się szeroko swojego czasu, samo stwierdzenie jest bzdurne. Przecież w szkole dziecko będzie cały czas wśród rówieśników, wśród dzieci. Nikt nie będzie kazał mu z dnia na dzień wydorośleć i spoważnieć. Na etapie klas I-III szkoła to nie tylko nauka, ale i zabawa. Przynajmniej tak powinno być, więc o jakim zabieraniu dzieciństwa mówimy?

Ostatecznie, jak zawsze wszystko zweryfikuje życie. Powrócę do tego tekstu za 4 lata i dam znać, czy nadal jestem taka mądra. Kto wie, może będę chciała posłać Franka do szkoły wcześniej, w wieku 5 lat? Pożyjemy, zobaczymy.

Czytaj dalej

Akcja wymuszanie

I znowu to samo, i znowu od nowa. Jak zwykle zaczyna się niewinnie, od stwierdzenia, że Franek urósł i zmienił się na twarzy. Kończy, jak zawsze akcją wymuszanie i powrotem małego bobo.

Tylko teraz dzięki poradnikowi  Mały buntownik? - Krótki poradnik na trudne chwile?, o którym pisałam tutaj udaje mi się zachować stoicki spokój. Ok, do czasu, ale i tak jestem z siebie dumna.

Symptomy wskazują po prostu, że po raz kolejny mamy do czynienia ze skokiem rozwojowym, który trzeba przetrwać. Nie ma innej rady.

W przypadku Franka skok rozwojowy objawia się powrotem, jak ja to mówię, małego bobo i akcją wymuszanie. Zasypianiem tylko na rękach mamy, zamiast samemu we własnym łóżeczku. Niechęcią do zasypiania jako takim. Pobudką o drugiej w nocy, której towarzyszy histeria, krzyki i wymuszanie. Dwugodzinną histerią towarzyszącą kładzeniu spać. Trudno w takiej chwili zachować spokój. Mój mąż się poddał. Sytuacja go przerosła. Ostatecznie sama muszę uporać się z problemem. Nie jest źle, w końcu to ja najlepiej rozumiem Franka. Przynajmniej powinnam.

Z objawami skoku rozwojowego nie ma, co walczyć. Trzeba je przeżyć pamiętając, że takie zachowanie dziecka to nie jego wina. Pamiętając, że nadmierna pobudliwość dziecka kiedyś minie. U nas mija po około dwóch tygodniach. To trochę nam jeszcze zostało. Najważniejsze to zrozumieć, z czym ma się do czynienia, a w tym z pewnością pomoże "Mały buntownik".

Czytaj dalej

Zrób to sam - Ozdoby choinkowe - Szyszka

Do Świąt Bożego Narodzenia mamy ponad miesiąc, jednak ja nauczona doświadczeniem rozpoczęłam już przygotowania.

Co można robić z takim wyprzedzeniem? A na przykład ozdoby świąteczne.

Dzisiaj pokażę Wam, jak zrobić bombki z szyszek znalezionych na jednym ze spacerów.






Do wykonania bombek potrzebne będą:

• szyszki, różnego kształtu i rozmiaru
• tasiemki 
• sztuczny śnieg, złota lub srebrna farba w sprayu
• nożyczki
• nici i igła
• pistolet do klejenia na gorąco
• klej na gorąco

1. Pierwsze, co musimy zrobić to pomalować szyszki wybranym produktem. Ja, pomimo ciekawego efektu, jaki dała złota farba w sprayu, ostatecznie zdecydowałam się na sztuczny śnieg. Jeśli nie chcecie mieć niemiłej niespodzianki, przed użyciem któregokolwiek z produktów pamiętajcie o zabezpieczeniu blatu stołu.

2. Teraz przystępujemy do wykonania kokardek. Ponieważ wykończenie prac, tzw. kropka nad i jest moją achillesową piętą, do zrobienia kokardek podeszłam bardzo metodycznie.

3. W ostatnim kroku przyklejamy kokardki do szyszek. W tym celu nagrzewamy klej w pistolecie do klejenia na gorąco. Radzę pod końcówkę pistoletu coś podłożyć, aby roztapiający się klej niczego nie pobrudził. I to już wszystko.

Ostatecznie moje bombki - szyszki wyglądają tak.

Czytaj dalej

Zajęcia pozadomowe - Franciszek w Centrum Inicjatyw Wszelakich

Ostatnie wydarzenia w naszym życiu zmotywowały mnie do działania i już na drugi dzień po moim wyjściu ze szpitala zabrałam Franciszka na Zakrzowską 29 we Wrocławiu, do Centrum Inicjatyw Wszelakich.

Stwierdziłam po prostu, że wypadki chodzą po ludziach, nie tylko po dzieciach i muszę się zabezpieczyć na ewentualne, co prawda nieplanowane pobyty w szpitalu, czy też inne okoliczności, które nie pozwolą mi na osobiste sprawowanie opieki nad małym.

Nie chcę rzucać Franka na głęboką wodę stąd pomysł na zajęcia przygotowujące dzieci do przedszkola. W połączeniu z ofertą jednego z okolicznych przedszkoli proponujących wykup karnetu miesięcznego z określoną liczbą godzin pobytu dziecka w przedszkolu, zajęcia przygotowujące stanowiłyby logiczną całość.

Aktualnie jesteśmy po trzecich zajęciach. Grupa czwartkowa "Przed przedszkolem (z logopedią)" prowadzone przez Barbarę Kuprewicz, Panią Basię, dopiero wystartowała, stąd na naszych pierwszych zajęciach, a grupy drugich, byliśmy tylko my i nowa koleżanka Franka, Lenka. Na kolejnych zajęciach było podobnie. Nam to pasowało. No cóż, Franio jest młodszy niż grupa wiekowa, dla której dedykowane są zajęcia, więc zdaję sobie sprawę, że na początku będzie odstawał. Wiadomo też, że im mniejsza grupa, tym większa koncentracja Pani na Franku. Na trzecich zajęciach było już więcej dzieci, dzięki czemu mogłam zobaczyć, że większa grupa nieznanych ludzi Frania onieśmiela. Wstyd się przyznać, ale zaspaliśmy i biorę pod uwagę, że może wejście w trakcie zajęć było powodem jego onieśmielenia.

Jak oceniam zajęcia? Jak dla mnie udział w zajęciach to dobra zabawa. Do tego stopnia, że po drugich zajęciach stwierdziłam, że czekam aż każą mi płacić podwójnie. Za mnie i za Franka. Na ostatnich zajęciach Pani Basia w trakcie zajęć plastycznych położyła kartki przed dziećmi i przede mną. Żebym sobie też pomalowała;)

No tak, ale to nie o mnie chodzi;) Nie będę pisać, jaki jest przebieg zajęć, ale o tym jakie zauważyłam zmiany w Franku.

Na przykład takie, że z zajęć na zajęcia zaczyna wykonywać coraz więcej zadań. Co prawda ja pilnuję, żeby wykonywał każde ćwiczenie i w miarę poprawnie. Nie ma tak, że grupa ćwiczy, a Franek sobie lata. Rozumie, że Pani Basia jest liderem i jej należy słuchać. Na zajęciach, w trakcie śpiewania piosenek próbuje powtarzać ruchy za Panią Basią. W domu na słowa piosenek od razu się koncentruje i jest gotowy do nauki kroków i do tańca. Zaczął podskakiwać, czego wcześniej nie robił. Na spacerze, bez problemu podał rękę spotkanemu chłopcu i jego babci. Nie czaił się, nie bał.

Czego się dowiedziałam? Okazuje się, że praca z plasteliną, czy z klejem to nie jego bajka. Zauważyłam, że jeśli chodzi o koncentrację to Franek ma z nią mniejsze problemy niż starsze dzieci. No i że generalnie mam grzeczne dziecko;) Potrafiące skupić się na wykonywanym zadaniu. Zaobserwowałam ponadto, że w grupie dzieci, jakby nie było starszych od Franka, gdy na dodatek towarzyszą im ich matki mały potrzebuje mojego moralnego wsparcia. Co absolutnie mi nie przeszkadza;) Z tym odstawaniem od grupy, o którym pisałam wcześniej bym nie przesadzała. Jeszcze kilka zajęć i nie będzie widać różnicy. Może przez ten czas Franek uraczy nas większym zasobem słów, niż dotychczas, co zlikwiduje problemy wynikające z komunikacją tylko w jedną stronę.

Ja osobiście polecam zajęcia "Przed przedszkolem". Trzeba tylko iść na nie z dobrym nastawieniem i jasno określonym celem. Dla mnie ważne jest, żeby Franek uczył się nowych rzeczy i ten cel na każdych zajęciach jest realizowany. Co mnie satysfakcjonuje. Ponadto po każdych zajęciach na ustach Franka widnieje uśmiech nr 10. Co mnie cieszy.

Czytaj dalej

Nominacja do Liebster Blog Award

Dziękuję Magdalenie Jadowskiej z diabełkowo za nominację do Liebster Blog Award.

Zasady Liebster Blog Award

Nominacja do Liebster Blog Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę". Jest przyznawana dla blogerów o mniejszej liczbie obserwatorów więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.


Pytania od krainy diabełków i ich rodziców

1. Co lubisz najbardziej robić?

Wylegiwać się na słońcu i kombinować, co by tu zrobić.

2. Kim jesteś z zawodu?

Z tym pytaniem mam zawsze problem. Aktualnie jestem specjalistą ds.planowania, analiz i finansowania inwestycji.

3. Ile masz dzieci?

Jednego, cudownego Franciszka

4. Dlaczego prowadzisz bloga?

Dla własnej frajdy. Prowadzenie bloga pozwala mi przelać na papier (ekran komputera) moje myśli, refleksje, uczucia i obserwacje.

5. Czy lubisz zabawy z dziećmi?

Tak, ale tylko z tymi, które lubię;)

6. Kim zawsze chciałaś być jak dorośniesz?

Nie miałam sprecyzowanych planów / marzeń. Myślę, że to dzięki temu łatwo przystosowuję się do nowych warunków. Chociaż zazdroszczę ludziom, którzy od dziecka mieli sprecyzowane plany, bo dzięki temu parli do przodu, nie tracąc energii na zbędne rzeczy, nie rozmieniali się na drobne.

7. Gdzie spędziłaś najlepsze wakacje?

Chyba na Krecie. Chociaż moje wakacje zazwyczaj są fajne niezależnie gdzie je spędzam.

8. Masz zwierzęta? Jakie?

Aktualnie nie. Kiedyś miałam papużki faliste, które kilkakrotnie rozmnożyłam, czym doprowadziłam moich rodziców do rozpaczy.

9. Opisz siebie w paru słowach.

Gdyby to było takie proste to moja strona "O mnie" nie wyglądałaby, tak jak wygląda;) Ale pracuję nad tym. 

10. Lubisz zimę?

Niespecjalnie. Chyba, że mam plany wyjazdowe w góry. Jestem strasznym zmarzluchem o zawsze zimnych stopach i dłoniach;)

11. Zarabiasz na swoim blogu?

Nie.


Nominowane blogi

1. Z miłości do rzeczy pięknych
2. Mama Janka
3. Wcześniak i co dalej
4. Gibonikowa mama
5. Luzik guzik
6. Matka Pracujaca
7. Pata-Patu
8. La Luna Loca
9. Malinowy excel
10. Ogarniam wszechświat
11. Business Kid

 Moje pytania do nominowanych blogów

1. Jaka jest myśl przewodnia Twojego bloga?
2. Skąd pomysł na prowadzenie bloga?
3. Czy Twoi znajomi i rodzina wiedzą, że jesteś blogerką?
4. Gdzie szukasz pomysłów na wpisy na bloga?
5. Jak najchętniej spędzasz wolny czas?
6. Co warto zobaczyć w mieście, w którym mieszkasz?
7. Co uważasz za swój największy sukces?
8. Czy udaje Ci się godzić pracę zawodową z macierzyństwem?
9. Jaki masz stosunek do in vitro? Jesteś za, przeciw, czy nie masz zdania?
10. Lubisz to co robisz w życiu zawodowym?
11. Gdybyś nie miała żadnych ograniczeń to kim chciałabyś zostać?

Czytaj dalej

Przepis na placki z jabłkami

Franek ma coraz większy apetyt, a co za tym idzie ochotę na coraz to nowe potrawy.

Niestety, jak do tej pory placki z jabłkami nie były moją mocną stroną. Problem pojawiał się podczas smażenia. Wczoraj okazało się, że wystarczyło zmienić przepis i problem zniknął.

Co najważniejsze Franciszek wynagrodził moje starania i zjadł ze smakiem dużą porcję.

Placki z jabłkami na stałe zagoszczą na naszym stole.


Składniki 

• 4 jabłka, mogą być kwaśne
• 1/2 łyżeczki mielonego cynamonu 

• 140 g mąki pszennej
• 4 łyżki stołowe mąki ziemniaczanej
• 2 łyżki cukru
• szczypta soli
• 2 duże jajka
• 300 ml maślanki, kefiru lub jogurtu naturalnego, śmietany
• 1 łyżka cukru wanilinowego

• masło klarowane do smażenia lub olej roślinny
• cukier puder i np. konfitura malinowa

Przygotowanie: 

• Jabłka obrać, pokroić na ćwiartki, wyciąć gniazda nasienne, każdą ćwiartkę pokroić na 2 lub 3 podłużne części. Włożyć do miski, posypać cynamonem i wymieszać, odstawić.
• Mąkę pszenną i ziemniaczaną przesiać do drugiej miski, dodać cukier, sól i wymieszać. Dodać żółtka, maślankę (zamiennie kefir, jogurt naturalny lub śmietanę) i wanilię, zmiksować na gładkie ciasto (nie może być zbyt gęste, dlatego możemy dodać mleko - ciasto powinno mieć konsystencję gęstej śmietany). Białka ubić na sztywną pianę i delikatnie wymieszać z ciastem za pomocą łyżki.
• Rozgrzać większą patelnię z nieprzywierającą powłoką, dodać tłuszcz (nie mniej niż 1/2 cm - im więcej tłuszczu, tym placki będą mniej go chłonęły i będą bardziej chrupiące). Maczać jabłka w cieście i kłaść na patelni. Ja kładłam po dwa kawałki, tak że otrzymywałam kształt koła.
• Smażyć po około 1 minucie z każdej strony na złoty kolor (placki nie powinny za szybko się rumienić, jeśli tak się stanie należy zmniejszyć ogień do średniego). Odkładać na ręczniki papierowe, smażyć kolejne placki dodając w razie potrzeby więcej tłuszczu. Posypać cukrem pudrem i podawać np. z konfiturą malinową. 

Smacznego!

Więcej super przepisów znajdziecie na stronie kwestia smaku.

Czytaj dalej

Zrób to sam - Żabka w stawie

Jesienna pogoda nie zawsze zachęca do wyjścia na dwór. W słotne dni, my rodzice nie mamy łatwo.

Musimy wykazać się pomysłowością i w ciekawy sposób zapełnić dzieciom dzień. Niestety kreatywność to nie cecha wrodzona każdego rodzica, dlatego dzisiaj chcę Wam zaproponować wykonanie papierowej żabki pływającej w stawie. Przy okazji jest to zakamuflowana nauka rozpoznawania kształtów, a konkretnie koła.





Zaczynamy.

Do wykonania papierowej żabki potrzebujemy:

• prostokątną kartkę papieru w kolorze niebieskim
• jedno koło w kolorze jasnozielonym o średnicy 10,5 cm
• 2 koła w kolorze ciemnozielonym o średnicy 4,5 cm
• 2 koła w kolorze pomarańczowym o średnicy około 2,5 cm (może być trochę mniejsze lub większe)
• 1 koło w kolorze czerwonym o średnicy jak powyżej
• klej w sztyfcie

1. Zginamy jasnozielone koło na pół

2. Zginamy brzeg jasnozielonego koła do linii wyznaczonej przez środek koła

3. Podobnie robimy z drugiej strony

4. Zginamy wszystkie pozostałe koła na pół

5. Rozkładamy dwa ciemnozielone koła, smarujemy klejem połowę kół do wyznaczonej linii środka i przyklejamy do jasnozielonego koła. Dla pewności, jaki powinniście otrzymać efekt spójrzcie na następne zdjęcie.

6. Teraz przyklejamy oczy i usta

8. Żabka jest już gotowa. Teraz wystarczy umieścić ją w stawie. W tym celu smarujemy klejem odwrotną stronę żabki i przyklejamy do niebieskiej kartki papieru

Moja żabka wygląda tak.

Czytaj dalej